ابتکارات سبز

ابتکارات سبز

با وجود آنکه در تحقق کامل یک شهر سبز تردید وجود دارد اما شهرهای زیادی در سراسر جهان، به طور سالانه بر اساس شاخصهای مشخص و تعریف شده شهر سبز، ارزیابی میشوند. این شهرها با ترکیبی از ضوابط که شامل برنامهریزی شهری و محیطزیست است، رتبهبندی میشوند. منابع تامین انرژی، میزان استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر، نحوه مصرف، حملونقل پایدار، بازیافت، ساختمانهای بادوام، میزان دسترسی به فضاهای سبز و پراکنش آنها از جمله این ضوابط است.

ضرورت توجه به شهرها در عصر حاضر

در حال حاضر بیش از ۵۰ درصد از جمعیت جهان در شهرها و مناطق شهری زندگی میکنند. براساس پیشبینیهای سازمان ملل، این مقدار به بیش از دو سوم در سال ۲۰۵۰ میرسد. ۸۲ درصد از مردم آمریکا و ۸۱ درصد از مردم کانادا در سال ۲۰۱۰ در شهرها زندگی میکردند و این میزان همچنان رو به افزایش است. شهرنشینی در سطح محلی و جهانی، پیامدهای زیستمحیطی زیادی به دنبال دارد. امروزه یکی از مهمترین مسائل توسعه و گسترش شهرها میزان تولید زبالههای شهری و گازهای گلخانهای است که اثر مخربی بر محیطزیست و سکونتگاههای انسانی دارد. ساکنان شهرها مسئول انتشار تقریبا ۷۰ درصد گازهای گلخانهای هستند. توسعه شهرنشینی، فضای سبز حیاتی و زمینهای قابل کشت و کار را از بین برده و بر منابع آب و انرژی، مدیریت مواد زائد، سیستم فاضلاب و شبکه حمل و نقل فشار وارد میکند.

بنابراین برای حل مشکلات تغییر اقلیم، جلوگیری از نابودی اکوسیستمها و بهبود سلامتی میلیونها نفر، راهحل را باید در سطح شهرها جستجو کرد. به علاوه پایداری زیستمحیطی باید با سایر اهداف مهم مانند پیشرفت توسعه اقتصادی، کاهش فقر و ارتقای کیفیت زندگی همراه شود. در حال حاضر در سطح جهان اقداماتی در راستای کاهش مشکلات فوق و رسیدن به شهری همگام با سیاستهای توسعه پایدار صورت پذیرفته است که از آن جمله میتوان به تبیین فهرست شاخصهای شهر سبز در سراسر جهان (آسیا، آفریقا، اروپا، استرالیا، کانادا و آمریکا) که با حمایت مالی شرکت زیمنس (۲۰۰۹ میلادی) صورت پذیرفته، اشاره کرد. به عنوان مثال، ارزیابی عملکرد زیست محیطی شهرهای ایالات متحده آمریکا و کانادا، در سال ۲۰۱۰ میلادی نشان میدهد که ۲۶درصد از زبالهها در شهرها بازیافت شدهاند. در حالی که سانفرانسیسکو به عنوان یک نمونه خوب، ۷۲درصد از زبالههای خود را بازیافت میکند، در کوالالامپور نیز زباله جامد شهری تولید شده به ازای هر نفر در روز ۱.۲ کیلوگرم است. با این حال، تنها ۵درصد از زبالههای تولیدشده به طور مستقیم بازیافت شده، در حالی که بقیه به محلهای دفن زباله فرستاده میشوند.

با صنعتی شدن شهرها و افزایش صنایع و کارخانهها، به منظور کاهش صدور گازهای گلخانهای که عامل اصلی گرمشدن زمین در دهههای اخیر محسوب میشود پیمانی بینالمللی، تحت عنوان پیمان کیوتو در سال ۱۹۹۷ میلادی در چارچوب سازمان ملل متحد شکل گرفت. هدف این پیمان، آن است كه میزان انتشار گازهای گلخانهای توسط كشورهای توسعه یافته، از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، دست كم به پنج درصد كمتر از سطح این گازها در سال ۱۹۹۰ برسد. از این رو طی این پیمان، کشورهای صنعتی متعهد شدند که ظرف ۱۰ سال آینده میزان انتشار گازهای گلخانهای خود را کاهش داده و به کشورهای در حال توسعه کمکهای مالی برای افزایش ضریب نفوذ استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر، نظیر انرژی خورشیدی و بادی، اعطا کنند. بر اساس آمارهای جدید انتشار یافته (۲۰۱۴ میلادی) از آژانس بین المللی انرژی (IEA) در خصوص تولید گازهای گلخانهای به عنوان شاخص عملکرد تغییر آب و هوا (CCPI)، کشورهای دانمارک، انگلستان، پرتغال، سوئد، سوئیس، فرانسه، ایرلند و ایسلند، در گروه کشورهای با رتبه بالا و وضعیت خوب معرفی شدهاند. همچنین در این ردهبندی کشور چین، به عنوان بزرگترین ساطع کننده گاز دیاکسیدکربن در جهان، پس از یک دوره بسیار بالا با نرخ رشد تولید، با بهبود عملکرد خود در مقایسه با سالهای گذشته، به رتبه ۴۶ صعود کرده است. آنچه در این بخش معرفی میشود، دو شهر مالمو (کشور سوئد) و ریکیاویک (کشور ایسلند) از اروپا و پورتلند (ایالت اورگان) به عنوان سبزترین شهر آمریکا هستند؛ که نه به خاطر شیوههای کاری، بلکه به خاطر ابتکارات و مدیریت سبز خود در همه زمینههای کالبدی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و... در کل ساختار شهر، برگزیده شدهاند.

موضوعات مرتبط: ابتکارات سبز ابتکارات سبز...